ਮਨਜੀਤ ਮਾਨ

ਕੁਝ ਕਵਿਤਾਵਾਂ

             

 

       

                    

  

              
 

   ਮੇਰੀ ਹੋਂਦ, ਤੇਰਾ ਵਜੂਦ

 

ਮੇਰੀ ''ਹੋਂਦ" ਤੇ ਤੇਰੇ ''ਵਜੂਦ" ਵਿੱਚ

ਇਕ ਦੂਰੀ ਜਿਹੀ ਸੀ

ਜੋ ਅੱਜ ਮੁੱਕ ਗਈ ਏ

ਹੁਣ ਮਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ

ਉਹ ਨੂਰੀ ''ਜੋਤ"

ਜਜ਼ਬਾਤ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ

ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ

ਹਾਸੇ, ਹਉਕੇ

ਸੱਧਰਾਂ ਤੇ ਚਾਅ

ਸਾਂਝੇ ਜਿਹੇ ਜਾਪਦੇ ਨੇ....

ਤੇਰਾ ਮਿਲਣਾ

ਇਕ ਇਤਫ਼ਾਕ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ

ਕਿਉਂਕਿ

ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਘਰ ਕਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ

ਤੇਰੀ ਅਦਾ

ਜਾਣੀ ਪਹਿਚਾਣੀ ਜਿਹੀ ਲਗਦੀ ਏ

ਮੇਰੀ ਹੋਂਦ

ਤੇਰੇ ਵਜੂਦ ਦਾ

ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ ਏ

ਸ਼ਾਇਦ....

ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ

ਇਸ ਮੌਕੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਸੀ....

ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ

ਇਕ ਨਾਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਰਿਸਦਾ ਏ

ਤਾਂ....

ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਜਿਹੜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ

ਮਰਹਮ ਲਾ ਸਕੇ....

ਕੀ ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਲੀ ਸਾਂਝ ਦਾ ਕਾਰਨ

ਇਹ ਦਰਦ ਏ???

ਕੁਝ ਬੋਲ ਨੇ??

ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਏ

ਜਿਸਨੂੰ....

ਪਿਆਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ....???

         

   

       

                    

  

 

                      

 

              
 

    ਕੁਝ ਬੋਲ

 

ਕੁਝ ਬੋਲ...

ਹਾਂ...

ਕੁਝ ''ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ"

ਹੀ ਤਾਂ ਨੇ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਦਕਾ

ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪਣਪਦੇ ਨੇ...

ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜੋ....

ਕਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਦਾ

ਸਾਥ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ...

ਕਦੇ ਭੈਣ ਦਾ ਪਿਆਰ...

ਤੇ ਕਦੇ ਮਾਂ ਦੀ ਲੋਰੀ

ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਨੇ...

ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ...

ਏਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ

ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਦੇ

ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ

''ਦੋਸਤੀ" ਅਖਵਾਉਂਦੇ ਨੇ...

ਪਰ, ਹਾਂ...

ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ...

ਇਹ ਓਹੀ ਬੋਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਜੋ

ਗੂੜੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ

ਤਰੇੜਾਂ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ...

ਖੌਰੇ...

ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ...??

ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ...

ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੋਲ

ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ

ਜਾਂ ਫਿਰ

ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦੀ

ਜਾਚ ਨਹੀਂ ਆਈ...

ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ...

ਕਿ ਮੈਨੂੰ
ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੀ ਨਿਭਾਉਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ...!!!!